I am looking at my green passport. Green. Golden. Map of Bangladesh. My Bengal of Gold…I love you.
Five years back, I crossed the Atlantic. My entire family and friends came to see me off. My father, who invested all his life long earning for my education, asked me not to cry. It was an order from Abba. I was never an obedient son. Quite spoiled I must say. But this time I obeyed. As I knew it will be the last for many years to come. I did not cry. I crossed the immigration. The Malaysian Aircraft was waiting for me and for the rest of the passengers. The minute I entered the aircraft I could not feel for few moments. Everything seemed blurry to feel anything. I was breathing. There was only enough air to breath.
And then the moment came…my plane took off from the Zia International Airport….I could not hold my tears. I tried to hold my tears. I tried hard. I closed my eyes…..promised myself. I shall return. I will work for my golden Bengal. I looked at my passport. Green. Golden. Map of Bangladesh. My golden Bengal…forever your skies, your air set my heart in tune, as if it were a flute.
Five years in Canada was one of the most unique experiences of my life. It was everything and even more of what I have dreamt about. Freedom. Liberty. Growth. I have turned into a fusion mixture of the East and West. At home everywhere, out of place nowhere. I was awarded as the student leader of Class of 2007 and International Student of the year 2007 from my academia and have received eight awards and scholarships for my academic performances and co-curricular activities. I was proud of myself. I was more proud because I was able to represent my golden Bengal. I was proud because in one of those awards ceremonies our former Vice Chancellor Dr. Ross Paul told me that Bangabandhu Sheikh Mujibur Rahman is his hero from 1970s. My golden Bengal… In spring, O mother mine, the fragrance from your mango groves makes me wild with joy, Ah, what a thrill! in autumn, O mother mine, in the full blossomed paddy fields I have seen spread all over sweet smiles.
I was more determined than ever before to return home.
My 56 years old father fought in the liberation war of 1971. He is a war veteran and never took any benefits from the state for his contribution during the glories time of Bengali nation. My old man always taught me to love this country… we sang… Ah, what a beauty, what shades, what an affection, and what a tenderness! What a quilt have you spread at the feet of banyan trees and along the banks of rivers!
Abba called me early this morning. I was reading Obama’s audacity of hope. Abba’s voice was rushed. I could not dare to ask my old man that whether he was crying. He is still the man of the family after all. But I could feel that he was in pain and then he asked me to open bdnews24.com
Today the honorable high court of People’s Republic of Bangladesh has rejected the bail petition of Nethree. My Nethree. Nethree of millions of people in Bangladesh. They have rejected the bail petition of the former Prime Minister, opposition leader, law maker and above all the daughter of the founding father. This court did not feel any qualm to grant bail to war criminals like SAKA Chowdhury and Nizami. There were no signs of hesitations from the honorable high court judges when they granted bail petitions of Tareq Zia, Nasiruddin Pintu, Mir Nasir.
Abba said the inconceivable.
He said he does not love Bangladesh anymore. He said he does not find any difference between Bangladesh and Pakistan. After five years…when I am preparing myself to go back… he again ordered me like 23 August 2003……My son…torn apart that green passport for me. Surrender your citizenship and never return to this country…..
After five years…. I was looking at my green passport again. Golden. Green. Map of Bangladesh. I was trying to feel. I could not feel for few minutes.
Since then I am thinking and now convinced. If Sheikh Hasina had decided to stay in exile and not return in Bangladesh in 1980s… were there any chances for Awami League to reunite and fight for the democracy? Did not she have more reasons to stop loving the country which took away her beloved father, caring mother, adorable brothers and rest of the family? Did not she face the most gruesome grenade attack during BNP-JAMAT rule? Did not this army backed government called her “a threat for national security” and imposed restriction on her from entering Bangladesh? Did not this government sent her into the jail in most cowardly manner and confined her for eleven months without proper medical treatment and in complete isolation? Did she ever stop loving this country? Did she ever consider surrendering her passport? Did she ever give up her hope of golden Bengal?
No. We cannot give up our founder fathers’ dream. The golden Bengal is attainable. And it must be attained. There are more reasons now than ever before to fill rejuvenated and return home and defeat the devils. If anything I have learned from our founder fathers and our Nethree then it is not stop trying to establish golden Bengal….as we are a nation…which believes…. O mother mine, words from your lips, are like nectar to my ears. Ah, what a thrill! If sadness, O mother mine, casts a gloom on your face, my eyes are filled with tears!
Mon passeport vert
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Je regarde mon passeport vert. Vert. D'or. Carte du Bangladesh. Le mon Bengale de l'or… je t'aime.
Cinq ans de dos, j'ai croisé l'Océan atlantique. Ma famille et amis entiers sont venus pour me voir au loin. Mon père, qui a investi tout le sien toute la vie gagnant pour mon éducation, m'a demandé de ne pas pleurer. C'était un ordre d'Abba. Je n'étais jamais un fils obéissant. Tout corrompu je dois dire. Mais cette fois j'ai obéi. Comme j'ai su qu'il sera durez pendant beaucoup d'années pour venir. Je n'ai pas pleuré. J'ai croisé l'immigration. L'avion malaisien m'attendait et le reste des passagers. La minute je suis entré dans l'avion que je ne pourrais pas me sentir pendant peu de moments. Tout a semblé trouble sentir n'importe quoi. Je respirais. Il y avait seulement assez d'air au souffle.
Et alors le moment est venu… mon avion enlevé de l'aéroport international de Zia….Je ne pourrais pas tenir mes larmes. J'ai essayé de tenir mes larmes. J'ai essayé dur. J'ai fermé mes yeux ..... me suis promis. Je retournerai. Je travaillerai pour le mon Bengale d'or. J'ai regardé mon passeport. Vert. D'or. Carte du Bangladesh. Le mon Bengale d'or… pour toujours vos cieux, votre air a placé mon coeur dans l'air, comme si c'étaient une cannelure.
Cinq ans au Canada étaient l'une des expériences les plus uniques de ma vie. Il était tout et encore plus de de ce que j'ai rêvé. Liberté. Liberté. Croissance. Je me suis transformé en mélange de fusion de l'est et occidental. À la maison partout, hors de l'endroit nulle part. J'ai été attribué comme le chef d'étudiant de la classe de 2007 et étudiant international de l'année 2007 de mon milieu universitaire et ai reçu huit récompenses et bourses pour mes exécutions d'universitaire et activités Co-curriculaires. J'étais fier de me. J'étais plus fier parce que je pouvais représenter le mon Bengale d'or. J'étais fier parce que dans un de ceux attribue à des cérémonies notre ancien vice-président Dr. Ross Paul m'a dit que cheik Mujibur Rahman de Bangabandhu est son héros des années 70. Le mon Bengale d'or… Au printemps, la mine de mère d'O, le parfum de vos plantations de mangue me rend sauvage avec joie, ampèreheure, ce qui un tressaillement ! en automne, mine de mère d'O, dans les pleines rizières fleuries j'ai vu des sourires doux de diffusion partout.
J'étais plus déterminé que toujours avant pour retourner à la maison.
Mes 56 années de père ont combattu dans la guerre de libération de 1971. Il est un combattant et n'a jamais pris aucun avantage de l'état pour sa contribution pendant la période de gloires de la nation bengali. Mon vieil homme m'a toujours enseigné que pour aimer ce pays… que nous ayons chanté… Ampèreheure, quelle beauté, quelle nuances, quelle affection, et quelle tendresse ! Quel édredon vous ont écarté aux pieds d'arbres de banian et le long des banques des fleuves !
Abba m'a appelé tôt ce matin. J'étais la témérité d'Obama de lecture de l'espoir. La voix d'Abba a été précipitée. Je ne pourrais pas oser demander à mon vieil homme que s'il pleurait. Il est toujours l'homme de la famille après tous. Mais je pourrais estimer qu'il était en douleur et alors il m'a demandé que pour ouvrir bdnews24.com
aujourd'hui la cour élevée honorable de la République populaire du Bangladesh a rejeté la pétition de presseur de Nethree. Mon Nethree. Nethree des millions de personnes au Bangladesh. Ils ont rejeté la pétition de presseur de l'ancien premier ministre, du chef d'opposition, du fabricant de loi et surtout de la fille du père-fondateur. Cette cour n'a senti aucun scrupule pour accorder le presseur aux criminels de guerre comme SAKA Chowdhury et Nizami. Il n'y avait aucun signe des hésitations des juges honorables de cour élevée quand ils ont accordé des pétitions de presseur de Tareq Zia, Nasiruddin Pintu, MIR Nasir.
Abba a indiqué l'inconcevable.
Il a dit qu'il n'aime plus le Bangladesh. Il a dit qu'il ne trouve aucune différence entre le Bangladesh et le Pakistan. Après cinq ans… quand je me dispose à retourner… il commande encore me comme le 23 août 2003 ...... mon fils… déchiré ce passeport vert pour moi. Rendez votre citoyenneté et ne revenez jamais à ce pays .....
Après cinq ans…. Je regardais mon passeport vert encore. D'or. Vert. Carte du Bangladesh. J'essayais de me sentir. Je ne pourrais pas me sentir pendant peu de minutes.
Depuis lors je pense et maintenant convaincu. Si cheik Hasina avait décidé de rester dans l'exil et ne pas retourner au Bangladesh en quelques années 80… y avait il toutes les chances pour que la ligue d'Awami réunisse et de combat pour la démocratie ? N'a-t-elle pas plus de raisons de cesser d'aimer le pays qui a emporté son père aimé, mère s'inquiétante, frères adorables et reste de la famille ? N'a-t-elle pas fait face à l'attaque de grenade la plus horrible pendant la règle de BNP-JAMAT ? Pas ce gouvernement soutenu par armée l'a-t-il appelée « une menace pour la sécurité nationale » et a-t-elle imposé la restriction à elle d'entrer dans le Bangladesh ? Pas ce gouvernement l'a-t-il envoyée dans la prison de la plupart de façon lâche et l'a-t-il confinée pendant onze mois sans traitement médical approprié et dans l'isolement complet ? A-t-elle jamais cessé d'aimer ce pays ? A-t-elle jamais considéré rendre son passeport ? Lui a-t-elle jamais abandonné l'espoir du Bengale d'or ?
Non. Nous ne pouvons pas rêve abandonner à notre fondateur pères'. Le Bengale d'or est possible. Et il doit être atteint. Il y a plus de raisons maintenant que toujours avant remplir rejuvenated et maison de retour et défont les diables. Si quelque chose que j'ai appris de nos pères de fondateur et de notre Nethree puis ce n'est pas l'arrêt essayant d'établir le Bengale d'or….car nous sommes une nation… qui croit…. La mine de mère d'O, mots de vos lèvres, sont comme le nectar à mes oreilles. Ampèreheure, ce qui un tressaillement ! Si la tristesse, mine de mère d'O, fontes une tristesse sur votre visage, mes yeux sont remplies de larmes !
Mi pasaporte verde
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Estoy mirando mi pasaporte verde. Verde. De oro. Mapa de Bangladesh. Mi Bengala del oro… te amo.
Cinco años de parte posteriora, crucé el Atlántico. Mi familia y amigos enteros vinieron verme apagado. Mi padre, que invirtió todo el el suyo de siempre que ganaba para mi educación, pidió que no gritara. Era una orden de Abba. Nunca era un hijo obediente. Estropeado absolutamente debo decir. Pero este vez obedecí. Como sabía que será dure por muchos años para venir. No grité. Crucé la inmigración. El avión malasio me esperaba y el resto de los pasajeros. El minuto entré en el avión que no podría sentirme por pocos momentos. Todo se parecía blurry sentir cualquier cosa. Respiraba. Había solamente bastante aire a la respiración.
Y entonces el momento vino… mi plano sacado del aeropuerto internacional de Zia….No podría sostener mis rasgones. Intenté sostener mis rasgones. Intenté difícilmente. Me cerré los ojos ..... me prometí. Volveré. Trabajaré para mi Bengala de oro. Miraba mi pasaporte. Verde. De oro. Mapa de Bangladesh. Mi Bengala de oro… por siempre sus cielos, su aire fijó mi corazón en consonancia, como si fuera una flauta.
Cinco años en Canadá eran una de las experiencias más únicas de mi vida. Era todo y aún más sobre de lo que he soñado. Libertad. Libertad. Crecimiento. He dado vuelta en una mezcla de la fusión del este y del oeste. En el país por todas partes, fuera de lugar en ninguna parte. Me concedieron como el líder del estudiante de la clase de 2007 y estudiante internacional del año 2007 de mi academia y he recibido ocho concesiones y becas para mis funcionamientos académicos y actividades co-del plan de estudios. Era orgulloso de me. Era más orgulloso porque podía representar mi Bengala de oro. Era orgulloso porque en uno de ésos concede a ceremonias el nuestro vice Dr. anterior del canciller. Ross Paul me dijo que jeque Mujibur Rahman de Bangabandhu sea su héroe a partir de los años 70. Mi Bengala de oro… ¡En resorte, la mina de la madre de O, la fragancia de sus arboledas del mango me hace salvaje con la alegría, amperio hora, qué una emoción! en otoño, mina de la madre de O, en los campos de paddy florecidos completos he visto sonrisas dulces de la extensión por todas partes.
Era determinado que siempre antes volver a casa.
Mis 56 años del padre lucharon en la guerra de la liberación de 1971. Él es un veterano de guerra y nunca tomó cualquier ventaja del estado para su contribución durante la época de las glorias de la nación bengalí. Mi viejo hombre me enseñó siempre que amar este país… que cantamos… ¡Amperio hora, una qué belleza, qué cortinas, un qué afecto, y una qué dulzura! ¡Un qué edredón le tiene separado en los pies de árboles del banyan y a lo largo de los bancos de los ríos!
Abba me llamó temprano esta mañana. Era audacity de Obama de la lectura de la esperanza. La voz de Abba fue acometida. No podría atreverme a preguntar a mi viejo hombre que si él gritaba. Él sigue siendo el hombre de la familia después de todos. Pero podría sentirme que él estaba en dolor y entonces él me preguntó que para abrir bdnews24.com
la tribunal superior honorable de la república popular de Bangladesh ha rechazado hoy la petición de la fianza de Nethree. Mi Nethree. Nethree de millones de gente en Bangladesh. Han rechazado la petición de la fianza del primer ministro anterior, del líder de oposición, del fabricante de la ley y sobretodo de la hija del padre fundador. Esta corte no sentía ninguna naúsea para conceder la fianza a los criminales de la guerra como SAKA Chowdhury y Nizami. No había muestras de las vacilaciones de los jueces honorables de la tribunal superior cuando concedieron peticiones de la fianza de Tareq Zia, Nasiruddin Pintu, MIR Nasir.
Abba dijo el inconcebible.
Él dijo que él no ama Bangladesh más. Él dijo que él no encuentra ninguna diferencia entre Bangladesh y Paquistán. Después de cinco años… cuando me estoy preparando para ir detrás… él me pidió otra vez como el 23 de agosto de 2003 ...... mi hijo… roto en dos ese pasaporte verde para mí. Entregue su ciudadanía y nunca vuelva a este país .....
Después de cinco años…. Miraba mi pasaporte verde otra vez. De oro. Verde. Mapa de Bangladesh. Intentaba sentirme. No podría sentirme por pocos minutos.
Estoy pensando desde entonces y ahora convencido. ¿Si jeque Hasina había decidido permanecer en exilio y no volver en Bangladesh en los años 80… había cualquier ocasión para que la liga de Awami se junte y luche para la democracia? ¿Ella no tiene más razones de parar el amar del país que quitó su padre querido, madre que cuidaba, hermanos adorables y resto de la familia? ¿Ella no hizo frente al ataque más espantoso de la granada durante regla de BNP-JAMAT? ¿No este gobierno movido hacia atrás ejército la llamó “una amenaza para la seguridad nacional” e impuso la restricción ante ella de entrar en Bangladesh? ¿No este gobierno la envió en la cárcel de la mayoría de la manera cobarde y la confinó por once meses sin el tratamiento médico apropiado y en el aislamiento completo? ¿Ella paró siempre el amar de este país? ¿Ella consideraba siempre el entregar de su pasaporte? ¿Ella dio siempre para arriba su esperanza de Bengala de oro?
No. No podemos dar para arriba a nuestro fundador sueño de los padres'. La Bengala de oro es alcanzable. Y debe ser logrado. Ahora hay más razones que siempre antes llenar rejuvenated y hogar de la vuelta y derrota a diablos. Si cualquier cosa que he aprendido de nuestros padres del fundador y de nuestro Nethree entonces no es la parada que intenta establecer Bengala de oro….pues somos una nación… que cree…. La mina de la madre de O, palabras de sus labios, es como el néctar a mis oídos. ¡Amperio hora, qué una emoción! ¡Si la tristeza, mina de la madre de O, moldes un abatimiento en su cara, mis ojos se llena de los rasgones!
Il mio passaporto verde
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Sto guardando il mio passaporto verde. Verde. Dorato. Programma della Bangladesh. Il mio Bengala di oro… ti amo.
Cinque anni prima, ho attraversato l'Atlantico. La miei interi famiglia ed amici sono venuto vederli fuori. Il mio padre, che ha investito tutto suo tutta la vita che guadagna per la mia formazione, mi ha chiesto di non gridare. Era un ordine da Abba. Non ero mai un figlio obedient. Proprio guastato devo dire. Ma questo volta ho obbedito. Ho saputo che sarà duri affinchè molti anni vengano. Non ho gridato. Ho attraversato l'immigrazione. Il velivolo Malaysian stava aspettandolo ed il resto dei passeggeri. Il minuto ho entrato nel velivolo che non potrei ritenere per pochi momenti. Tutto ha sembrato blurry ritenere qualche cosa. Stavo respirando. Ci era soltanto abbastanza aria ad alito.
Ed allora il momento è venuto… il mio aereo tolto dall'aeroporto internazionale di Zia….Non potrei tenere le mie rotture. Ho provato a tenere le mie rotture. Ho provato duro. I chiuso i miei occhi ..... si è promesso. Rinvierò. Lavorerò per il mio Bengala dorato. Ho guardato il mio passaporto. Verde. Dorato. Programma della Bangladesh. Il mio Bengala dorato… per sempre i vostri cieli, la vostra aria ha regolato il mio cuore nell'aria, come se fosse una scanalatura.
Cinque anni nel Canada erano una delle esperienze più uniche nella mia vita. Era tutto ed ancor più di che cosa ho sognato. Libertà. Libertà. Sviluppo. Mi sono trasformato in una miscela di fusione dell'est ed ad ovest. Nel paese dappertutto, dal posto in nessun posto. Ho ricevuto come il capo dell'allievo di un codice categoria di 2007 ed allievo internazionale dell'anno 2007 dalla mia accademia ed ho ricevuto otto premi e borse per le mie prestazioni accademiche ed attività co-d'insegnamento. Ero fiero di me. Ero più fiero perché potevo rappresentare il mio Bengala dorato. Ero fiero perché in uno di quelli assegna a cerimonie il nostro ex Dott. vice del cancelliere. Ross Paul mi ha detto che lo sceicco Mujibur Rahman di Bangabandhu fosse il suo hero dagli anni 70. Il mio Bengala dorato… In primavera, la miniera della madre della O, la fragranza dai vostri boschetti del mango lo rende selvaggio con gioia, amperora, che cosa un'emozione! in autunno, miniera della madre della O, nei campi di risaia sbocciati completi ho visto i sorrisi dolci di diffusione dappertutto.
Ero determinato di mai prima rinviare a casa.
I miei 56 anni del padre hanno combattuto nella guerra di liberazione di 1971. È un veterano di guerra e mai non ha preso alcuni benefici dal dichiarare per il suo contributo durante il periodo di glories della nazione Bengali. Il mio uomo anziano lo ha insegnato sempre che amare questo paese… abbiamo cantato… Amperora, ché bellezza, che tonalità, ché che affetto e ché tenerezza! Ché trapunta li ha sparsi ai piedi degli alberi del banyan e lungo la banca dei fiumi!
Abba lo ha denominato presto questa mattina. Ero audacity del Obama della lettura di speranza. La voce del Abba è stata scorsa veloce. Non potrei osare chiedere al mio uomo anziano che se stesse gridando. È ancora l'uomo della famiglia dopo tutti. Ma potrei ritenere che era nel dolore ed allora mi ha chiesto che per aprire bdnews24.com
oggi l'alta corte onorata della Repubblica popolare della Bangladesh avesse rifiutato la petizione della barra di Nethree. Il mio Nethree. Nethree di milioni di gente in Bangladesh. Hanno rifiutato la petizione della barra di ex Primo Ministro, del capo di opposizione, del creatore di legge e soprattutto della figlia del padre fondante. Questa corte non ha ritenuto alcun qualm per assegnare la barra ai criminali di guerra come SAKA Chowdhury e Nizami. Non ci erano segni delle esitazioni dai giudici onorati dell'alta corte quando hanno assegnato le petizioni della barra di Tareq Zia, Nasiruddin Pintu, MIR Nasir.
Abba ha detto il inconceivable.
Ha detto che non amerà la Bangladesh più. Ha detto che non trova alcuna differenza fra la Bangladesh ed il Pakistan. Dopo cinque anni… quando sto preparandomi per andare indietro… lo ha ordinato ancora come il 23 agosto 2003 ...... il mio figlio… staccato quel passaporto verde per me. Cedi la vostra cittadinanza e mai non rinvii a questo paese .....
Dopo cinque anni…. Stavo guardando ancora il mio passaporto verde. Dorato. Verde. Programma della Bangladesh. Stavo provando a ritenere. Non potrei ritenere per pochi minuti.
Da allora sto pensando ed ora convinto. Se lo sceicco Hasina avesse deciso rimanere nel exile e non rinviare in Bangladesh negli anni 80… fosse ci tutte le probabilità affinchè la lega di Awami reunite e combattere per la democrazia? Non ha più motivi smettere di amare il paese che ha tolto il suoi padre caro, madre preoccupantesi, fratelli adorable e resto della famiglia? Non ha affrontato l'attacco della granata più orribile durante la regola di BNP-JAMAT? Non questo governo sostenuto esercito la ha denominata “una minaccia per sicurezza nazionale„ ed ha imposto la limitazione lei dall'entrare nella Bangladesh? Non questo governo la ha trasmessa nella prigione nella maggior parte del modo codardo e la ha limitata per undici mesi senza trattamento medico adeguato e nell'isolamento completo? Ha smesso mai di amare questo paese? Ha studiato la possibilità mai di cedere il suo passaporto? Ha dato mai in su la sua speranza del Bengala dorato?
No. Non possiamo dare in su al nostro fondatore sogno dei padri'. Il Bengala dorato è raggiungibile. E deve essere raggiunto. Ci ora sono più motivi che mai prima riempirsi rejuvenated e sede di ritorno e sconfigge i diavoli. Piuttosto che impari dai nostri padri del fondatore e dal nostro Nethree allora non è l'arresto che prova a stabilire il Bengala dorato….poichè siamo una nazione… che crede…. La miniera della madre della O, parole dai vostri labbri, è come nettare ai miei orecchi. Amperora, che cosa un'emozione! Se la tristezza, la miniera della madre della O, getti un gloom sulla vostra faccia, i miei occhi è riempita di rotture!
Mein grüner Paß
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Ich betrachte meinen grünen Paß. Grün. Golden. Diagramm von Bangladesh. Mein Bengal des Goldes… ich liebe dich.
Fünf Jahre Rückseite, kreuzte ich den Atlantik. Meine gesamte Familie und Freunde kamen, mich weg zu sehen. Mein Vater, der alles seins investierte lebenslang, das für meine Ausbildung erwirbt, bat mich nicht zu schreien. Es war ein Auftrag von Abba. Ich war nie ein ergebener Sohn. Durchaus verdorben muß ich sagen. Aber dieses mal befolgte ich. Wie ich wußte, daß es ist, dauern Sie, damit viele Jahre kommen. Ich schrie nicht. Ich kreuzte die Immigration. Das malaysische Flugzeug wartete mich und auf den Rest der Passagiere. Die Minute betrat ich das Flugzeug, das ich nicht während weniger Momente fühlen könnte. Alles schien blurry, allem zu glauben. Ich atmete. Es gab nur genügend Luft zum Atem.
Und dann kam der Moment… meine Fläche, die entfernt wurde vom Zia internationalen Flughafen….Ich könnte nicht meine Risse halten. Ich versuchte, meine Risse zu halten. Ich versuchte stark. Ich schloß meine Augen ..... mich versprach. Ich komme zurück. Ich arbeite für meinen goldenen Bengal. Ich betrachtete meinen Paß. Grün. Golden. Diagramm von Bangladesh. Mein goldener Bengal… für immer Ihre Himmel, Ihre Luft stellte mein Herz in der Melodie ein, als ob es eine Flöte war.
Fünf Jahre in Kanada waren eine der einzigartigsten Erfahrungen meines Lebens. Über es war alles und sogar von, was ich geträumt habe. Freiheit. Freiheit. Wachstum. Ich habe zu eine Schmelzverfahren Mischung des Ostens und West gemacht. Zu Hause überall, aus Platz heraus nirgendwo. Ich wurde wie der Kursteilnehmerführer der Kategorie von 2007 und internationaler Kursteilnehmer des Jahres 2007 von meiner Akademie zugesprochen und habe acht Preise und Gelehrsamkeiten für meine akademischen Leistungen und Co-Lehrplantätigkeiten empfangen. Ich war auf mich stolz. Ich war stolzer, weil ich in der Lage war, meinen goldenen Bengal darzustellen. Ich war stolz, weil in einem von denen Zeremonien unseren ehemaligen VizekanzlerDr. zuspricht Ross Paul erklärte mir, daß Bangabandhu Scheich Mujibur Rahman sein Held von den siebziger Jahren ist. Mein goldener Bengal… Im Frühjahr bildet O Muttergrube, der Duft von Ihren Mangopflaumewaldungen mich wild mit Freude, Amperestunde, was für ein Thrill! im Herbst fängt O Muttergrube, im vollen geblühten Paddy mich haben gesehen Verbreitung ganz süsses Lächeln des überschusses auf.
Ich war festgestellt als überhaupt vorher, nach Hause zurückzukommen.
Meine 56 Jahre alte Vater kämpften im Befreiungkrieg von 1971. Er ist ein Kriegveteran und nahm nie jeden möglichen Nutzen vom Zustand für seinen Beitrag während der Ruhmzeit der Bengali Nation. Mein alter Mann unterrichtete mich immer, daß dieses Land lieben,…, das wir sangen… Amperestunde, eine welche Schönheit, welche Farbtöne, eine welche Neigung und eine was für Weichheit! Eine was für Steppdecke Sie verbreitet an den Füßen Bantambaumbäumen und entlang den Bänken von Flüssen haben!
Abba rief mich früh heute morgen an. Ich war Dreistigkeit Messwertobamas der Hoffnung. Stimme Abbas wurde gehetzt. Ich könnte nicht trauen, zu fragen meinen alten Mann daß, ob er schrie. Er ist noch der Mann der Familie nach allen. Aber ich könnte glauben, daß er in den Schmerz war und dann er mich fragte, daß um bdnews24.com zu öffnen
heute das achtbare hohe Gericht von Volksrepublik von Bangladesh die Kaution Petition von Nethree zurückgewiesen hat. Mein Nethree. Nethree von Millionen Leuten in Bangladesh. Sie haben die Kaution Petition des ehemaligen Premierministers, des Oppositionsführers, des Gesetzherstellers und vor allem der Tochter des gründenvaters zurückgewiesen. Dieses Gericht glaubte keinem Qualm, um Kaution Verbrecher wie SAKA Chowdhury und Nizami zum Krieg zu bewilligen. Es gab keine Zeichen des Zögerns von den achtbaren Richtern des hohen Gerichtes, als sie Kaution Petitionen von Tareq Zia, Nasiruddin Pintu bewilligten, MIR Nasir.
Abba sagte das unbegreifliche.
Er sagte, daß er nicht Bangladesh mehr liebt. Er sagte, daß er keinen Unterschied zwischen Bangladesh und Pakistan findet. Nach fünf Jahren…, wenn ich mich vorbereite, zurück zu gehen…, bestellte er mich wieder wie 23. August 2003 ...... mein Sohn…, der diesem grünen Paß für mich auseinandergerissen wurde. Übergeben Sie Ihre Staatsbürgerschaft und gehen Sie nie zu diesem Land ..... zurück
Nach fünf Jahren…. Ich betrachtete meinen grünen Paß wieder. Golden. Grün. Diagramm von Bangladesh. Ich versuchte zu fühlen. Ich könnte nicht für wenige Minuten fühlen.
Seit damals denke ich und jetzt überzeugt. Wenn Scheich Hasina entschieden hatte, im Exil zu bleiben und nicht in Bangladesh in den achtziger Jahren zurückzugehen… es alle mögliche Wahrscheinlichkeiten gab, damit Awami Liga für die Demokratie sich wiedervereinigt und kämpft? Nicht hatte sie mehr Gründe das, Land zu lieben zu stoppen, das ihren geliebten Vater, interessierende Mutter, adorable Brüder und Rest der Familie wegnahm? Nicht stellte sie den grauenhaftesten Granateangriff während der BNP-JAMAT Richtlinie gegenüber? Nicht diese Armee unterstützte Regierung anrief sie „eine Drohung für Staatssicherheit“ und auferlegte Beschränkung ihr vom Betreten von Bangladesh? Nicht diese Regierung sendete sie in das Gefängnis in der meisten cowardly Weise und begrenzte sie für elf Monate ohne korrekte ärztliche Behandlung und in der kompletten Lokalisierung? Stoppte sie überhaupt, dieses Land zu lieben? Erwog sie überhaupt, ihren Paß zu übergeben? Gab sie überhaupt oben ihre Hoffnung von goldenem Bengal?
Nein. Wir können nicht unserem Gründer Vateroben geben' Traum. Der goldene Bengal ist erreichbar. Und es muß erreicht werden. Es gibt mehr Gründe jetzt, als überhaupt vorher zu füllen und Rückkehrhaus rejuvenated und die Teufel besiegt. Wenn alles, das ich von unseren Gründervätern und von unserem Nethree dann erlernt habe, ist es nicht der Anschlag, der versucht, goldenen Bengal herzustellen….da wir eine Nation… sind, die glaubt…. O Muttergrube, Wörter von Ihren Lippen, sind wie Nektar zu meinen Ohren. Amperestunde, was für ein Thrill! Wenn Traurigkeit, O Muttergrube, Formen ein Trübsinn auf Ihrem Gesicht, meine Augen mit Rissen gefüllt werden!
Meu passport verde
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Eu estou olhando meu passport verde. Verde. Dourado. Mapa de Bangladesh. Meu Bengal do ouro… eu te amo.
Cinco anos de parte traseira, eu cruzei o Atlântico. Meus família e amigos inteiros vieram ver-me fora. Meu pai, que invested todo seu ganhar longo da vida para minha instrução, pediu que eu não gritasse. Era uma ordem de Abba. Eu era nunca um filho obedient. Spoiled completamente eu devo dizer. Mas esta vez eu obedeci. Como eu soube que será dure por muitos anos para vir. Eu não gritei. Eu cruzei o immigration. O avião Malaysian esperava-me e pelo descanso dos passageiros. O minuto eu entrei no avião que eu não poderia sentir por poucos momentos. Tudo pareceu blurry sentir qualquer coisa. Eu estava respirando. Havia somente bastante ar à respiração.
E então o momento veio… meu plano retirou do aeroporto internacional de Zia….Eu não poderia prender meus rasgos. Eu tentei prender meus rasgos. Eu tentei duramente. Eu fechei meus olhos ..... prometi-me myself. Eu retornarei. Eu trabalharei para meu Bengal dourado. Eu olhei meu passport. Verde. Dourado. Mapa de Bangladesh. Meu Bengal dourado… para sempre seus céus, seu ar ajustou meu coração no tune, como se era uma flauta.
Cinco anos em Canadá eram uma das experiências as mais originais de minha vida. Era tudo e ainda mais de o que eu sonhei sobre. Liberdade. Liberdade. Crescimento. Eu girei em uma mistura da fusão do leste e ocidental. No repouso em toda parte, fora do lugar em nenhuma parte. Eu fui concedido como o líder do estudante de uma classe de 2007 e estudante internacional do ano 2007 de meu academia e recebi oito concessões e scholarships para meus desempenhos académicos e atividades co-curricular. Eu era orgulhoso de myself. Eu era mais orgulhoso porque eu podia representar meu Bengal dourado. Eu era orgulhoso porque em um daqueles concede a ceremonies nosso Dr. Vice anterior do chanceler. Ross Paul disse-me que o Sheikh Mujibur Rahman de Bangabandhu é seu herói dos 1970s. Meu Bengal dourado… Na mola, a mina da mãe de O, a fragrância de seus bosques do mango faz-me selvagem com alegria, ampère-hora, que uma emoção! no outono, mina da mãe de O, nos campos de paddy florescidos cheios eu vi sorrisos doces do excesso da propagação toda.
Eu era mais determinado do que sempre antes retornar para casa.
Meus 56 anos do pai velho lutaram na guerra do liberation de 1971. É um veteran de guerra e nunca fêz exame de todos os benefícios do estado para sua contribuição durante a época dos glories da nação Bengali. Meu homem velho ensinou-me sempre que para amar este país… que nós cantamos… Ampère-hora, que beleza, que máscaras, que afeição, e que tenderness! Que quilt o tem espalhado nos pés de árvores do banyan e ao longo dos bancos dos rios!
Abba chamou-me cedo esta manhã. Eu era audacity de Obama da leitura da esperança. A voz de Abba foi apressada. Eu não poderia ousar perguntar a meu homem velho que se estava gritando. É ainda o homem da família após tudo. Mas eu poderia sentir que estava na dor e então me perguntou que para abrir bdnews24.com
a corte elevada honorável da república de pessoa de Bangladesh tem rejeitado hoje a petição do prendedor de Nethree. Meu Nethree. Nethree dos milhões dos povos em Bangladesh. Rejeitaram a petição do prendedor do ministro principal anterior, do líder de oposição, do fabricante da lei e sobretudo da filha do pai fundando. Esta corte não sentiu nenhum qualm para conceder o prendedor aos criminosos da guerra como SAKA Chowdhury e Nizami. Não havia nenhum sinal das hesitações dos juizes honoráveis da corte elevada quando concederam petições do prendedor de Tareq Zia, Nasiruddin Pintu, RIM Nasir.
Abba disse o inconceivable.
Disse que não ama Bangladesh anymore. Disse que não encontra nenhuma diferença entre Bangladesh e Paquistão. Após cinco anos… quando eu me estou preparando myself para ir para trás… requisitou-me outra vez como 23 agosto 2003 ...... meu filho… rasgado distante esse passport verde para mim. Renda seu citizenship e nunca retorne a este país .....
Após cinco anos…. Eu olhava meu passport verde outra vez. Dourado. Verde. Mapa de Bangladesh. Eu estava tentando sentir. Eu não poderia sentir por poucos minutos.
Desde então eu estou pensando e convencido agora. Se o Sheikh Hasina se decidir permanecer no exile e para não retornar em Bangladesh nos 1980s… houver todas as possibilidades para que a liga de Awami reuna e lute pela democracia? Não tem mais razões parar de amar o país que removeu seus pai beloved, mãe se importando, irmãos adorable e descanso da família? Não enfrentou o ataque o mais gruesome do grenade durante a régua de BNP-JAMAT? Não este governo suportado exército chamou-a “uma ameaça para a segurança nacional” e impô-lo a limitação nela de entrar em Bangladesh? Não este governo emitiu-a na cadeia em a maioria de maneira cowardly e confinou-a por onze meses sem tratamento médico apropriado e na isolação completa? Parou de sempre amar este país? Considerou sempre render seu passport? Deu sempre acima sua esperança de Bengal dourado?
Não. Nós não podemos dar acima a nosso founder sonho dos pais'. O Bengal dourado é atingível. E deve ser alcançado. Há mais razões agora do que sempre antes se encher rejuvenated e repouso do retorno e derrota os diabos. Se qualquer coisa que eu aprendi de nossos pais do founder e de nosso Nethree então não é o batente que tenta estabelecer Bengal dourado….porque nós somos uma nação… que acredite…. A mina da mãe de O, palavras de seus bordos, é como o néctar a minhas orelhas. Ampère-hora, que uma emoção! Se o sadness, mina da mãe de O, moldes um gloom em sua cara, meus olhos for enchido com os rasgos!
Mitt gröna pass
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Förmiddag som I ser mitt gröna pass. Gräsplan. Guld-. Kartlägga av Bangladesh. Min Bengal av guld-… älskar jag dig.
Fem år drar tillbaka, mig korsade Atlanten. Min hela familj och vänner kom att se av mig. Min fader, som investerade all hans lång förtjänst för liv för min utbildning, frågade mig att inte gråta. Det var en beställa från Abba. Jag var aldrig en lydig son. Ganska bortskämt måste jag något att säga. Men denna tid lydde jag. Som jag visste att det ska, är jumbon för att många år ska komma. Jag grät inte. Jag korsade invandringen. Det malaysiska flygplanet väntade mig och för vila av passagerarna. Det minimalt skrev in jag flygplanet som jag inte kunde känselförnimmelsen för få ögonblick. Allt verkade oskarpt till känselförnimmelsen något. Jag andades. Det fanns endast nog luftar till andedräkt.
Och därefter kom ögonblicket… mitt plant tog av från den Zia internationell flygplats….,Jag kunde inte rymma min revor. Jag försökte att rymma min revor. Jag försökte hårt. Jag stängde mitt synar ..... lovade jag själv. Jag går tillbaka. Jag ska arbete för min guld- Bengal. Jag såg mitt pass. Gräsplan. Guld-. Kartlägga av Bangladesh. Min guld- Bengal… för evigt dina skies som är dina luftar uppsättningen som min hjärta trimmar in, som, om det var en flöjt.
Fem år i Kanada var ett av de unikast erfar av mitt liv. Det var allt och även mer av vad jag har drömmt om. Frihet. Frihet. Tillväxt. Jag har vänt in i en fusionblandning av öst och västra. Hemma överallt, ut ur förlägga ingenstans. Jag tilldelades som deltagaren som ledare av klassificerar av 2007 och landskampdeltagaren av året 2007 från min den akademiska världen och har mottagit åtta utmärkelsear och stipendier för min akademiska kapaciteter och co-curricular aktiviteter. Jag var stolt av jag själv. Jag var mer stolt, därför att jag var kompetent att föreställa min guld- Bengal. Jag var stolt därför att i en av de utmärkelseceremonier vår tidigare vice kanslerDr. Ross Paul berättade mig att Bangabandhu Sheikh Mujibur Rahman är hans hjälte från 70-tal. Min guld- Bengal…, I fjädra, nollan fostrar bryter, doften från dina mangodungar gör mig wild med glädje, Ah, vad en spänning! i höst fostrar har nollan bryter, i den fulla blomstrade paddyen sätter in mig sett spridning all över söta leenden.
Jag var mer beslutsam än någonsin för att gå tillbaka hem.
Min 56 år gammal fader som slåss i befrielsen, kriger av 1971. Han är en krigaveteran och tog aldrig några gynnar från det statligt för hans bidrag under härlighettiden av den Bengali nationen. Min gamal man undervisade alltid mig att att älska detta land… vi sjöng…, Ah, en vilken skönhet, vad skuggar, en vilka affektion och en vilka mjukhet! Ett vilket täcke har, packar ihop du som är spridd på foten av banyantrees och längs av floder!
Abba kallade mig tidig sort i morse. Jag var läs- Obamas djärvhet av hopp. Abbas uttrycker rusades. Jag kunde inte våga för att fråga min gamal man att huruvida han grät. Han är stillbilden manen av familjen efter alla. Men jag kunde känselförnimmelsen att han var smärtar in och därefter han frågade mig att för att öppna bdnews24.com
i dag den hedervärda högre domstol av folkets republik av Bangladesh har kasserat okbegäran av Nethree. Min Nethree. Nethree av miljoner av folk i Bangladesh. De har kasserat okbegäran av den tidigare premiärministern, oppositionledare, lagtillverkare och framför allt dottern av grundläggaren. Denna domstol inte känselförnimmelsen någon skrupel beviljade ok till krigsförbrytare lik SAKA Chowdhury och Nizami. Det fanns inte något tecken av tvekan från de hedervärda högre domstoldomarna, då de beviljade okbegäran av Tareq Zia, Nasiruddin Pintu, Mir Nasir.
Abba sade det inconceivable.
Han sade att han inte älskar Bangladesh anymore. Han sade att han inte finner någon skillnad mellan Bangladesh och Pakistan. Efter fem år…, när I-förmiddagen som förbereder sig jag själv att gå tillbaka… honom beställde igen, mig något liknande 23 Augusti 2003 ...... min upprivna son… som det gröna passet för mig. Kapitulera ditt medborgarskap och gå tillbaka aldrig till detta land .....,
Efter fem år…., Jag såg mitt gröna pass igen. Guld-. Gräsplan. Kartlägga av Bangladesh. Jag var pröva till känselförnimmelsen. Jag kunde inte känselförnimmelsen för fåtal noterar.
Sedan dess förmiddag som I är tänkande och nu övertygas. Om Sheikh Hasina hade avgjort till staget i exil, och inte retur i Bangladesh i 80-tal… var några riskerar där för att den Awami ligan ska återförena och för att slåss för demokratin? Inte har hon mer resonerar för att stoppa att älska landet, som tog bort hennes älskade fader som att bry sig fostrar, förtjusande bröder och vilar av familjen? Inte vände mot hon den mest hemska granatattacken under BNP-JAMAT härskar? Inte denna armén drog tillbaka regering kallade henne ”ett hot för nationell säkerhet” och lade på begränsning på henne från att skriva in Bangladesh? Inte denna regering överförde henne in i arresten i mest fegt sätt och begränsade henne för elva månader utan riktig medicinsk behandling och i färdig isolering? Stoppade hon någonsin att älska detta land? Betraktade hon någonsin att kapitulera hennes pass? Gav hon någonsin upp hennes hopp av guld- Bengal?
Nr. Vi kan inte ge upp våra grundaren dröm- fäder. Den guld- Bengalen är uppnåelig. Och det måste nås fram till. Det finns mer resonerar nu än någonsin för till det föryngrade och återgång hemmet för påfyllningen och besegrar jäklarna. Snart har jag lärt från våra grundarefäder, och vår Nethree därefter är det inte det pröva stoppet att upprätta guld- Bengal….,som vi är en nation… som tror…., Nollan fostrar bryter, uttrycker från dina kanter, är lik nectar till mitt gå i ax. Ah, vad en spänning! Om sorgsenheten, nolla fostrar, bryta, casts som ett svårmod på ditt vänder mot, mitt synar fylls med revor!
Мой зеленый пасспорт
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Я смотрю мой зеленый пасспорт. Зеленый цвет. Золотисто. Карта Бангладеша. Моя Бенгалия золота… я тебя люблю.
5 год назад лет назад, я пересек Atlantic. Мои все семья и друзья пришли увидеть меня. Мой отец, который проинвестировал весь его зарабатывать жизни длинний для моего образования, спросил, что я заплакал. Было заказом от Abba. Я не был никогда послушливым сынком. Довольно после того как я избалован я должен сказать. Но это время я повиновался. По мере того как я знал он будет продолжайте на много лет для того чтобы прийти. Я не заплакал. Я пересек иммиграцию. Самолет Malaysian ждал меня и для остальнои пассажиров. Минута я вошел самолет, котор я не смог чувствовать на немногие моменты. Все показалось, что blurry чувствовало что-нибыдь. Я дышал. Был только достаточный воздух к дыханию.
И после этого момент… моей пришел take off плоскостью от международного аэропорта Zia….Я не смог держать мои разрывы. Я попытался держать мои разрывы. Я попытался крепко. Я закрыл мои глаза ..... пообещал. Я возвращу. Я буду работать для моей золотистой Бенгалии. Я посмотрел мой пасспорт. Зеленый цвет. Золотисто. Карта Бангладеша. Моя золотистая Бенгалия… forever ваши небеса, ваш воздух установила мое сердце в настройке, если это было каннелюрой.
5 лет в Канаде были одним из уникально опытов моей жизни. Оно было всем и even more из я мечтал о. Свобода. Вольность. Рост. Я поворачивал в смесь сплавливания востока и западно. Дома везде, из места nowhere. Я был награжен по мере того как руководитель студента типа 2007 и международный студент года 2007 от моего academia и получил 8 пожалования и scholarships для моих академичных представлений и co-curricular деятельностей. Я был самолюбив себя. Я был более самолюбив потому что я мог представить мою золотистую Бенгалию. Я был самолюбив потому что в одном из тех награждает церемониям наше бывшее вице Др. Chancellor. Ross Пол сказало мне что Sheikh Mujibur Rahman Bangabandhu будет его героем от 1970s. Моя золотистая Бенгалия… Весной, шахта мати o, благоухание от ваших рощ мангоа делает меня одичалой с утехой, ампером-час, thrill! в осени, шахта мати o, в польностью blossomed полях падиа я видел усмешки распространения повсюду сладостные.
Я был обусловливатьле чем всегда раньше для того чтобы возвратить домой.
Мои 56 лет старого отца воевали в освободительной войне 1971. Он будет ветераном войны и никогда не принимал NIKAKие преимущества от положения для его вклада во время времени слав бенгальской нации. Мой старый человек всегда учил мне полюбить эту страну…, котор мы спели… Ампер-час, что красотка, что тени, что affection, и что нежность! Что quilt имеет вас распространенные на ногах валов баньяна и вдоль кренов рек!
Abba вызвало меня раньше это утро. Я был смелостью Obama чтения упования. Голос Abba был поспешен. Я не смог посметь спросить моему старому человеку что плакал ли он. Он будет все еще человеком семьи после всех. Но я смог чувствовать что он находился в боли и после этого он спросил мне для того чтобы раскрыть bdnews24.com
сегодня почетная высшая инстанция народной республика Бангладеша излучала ходатайство поруки Nethree. Мое Nethree. Nethree миллионов людей в Бангладеше. Они излучали ходатайство поруки бывшего премьер-министра, руководителя противовключения, создателя закона и прежде всего дочи основывая отца. Не чувствовали, что NIKAKой qualm дарил этот суд поруку к военным преступникам как SAKA Chowdhury и Nizami. Не было знаков hesitations от почетных судей высшей инстанции когда они дарили ходатайства поруки Tareq Zia, Nasiruddin Pintu, Mir Nasir.
Abba сказало невообразимое.
Он сказал он не полюбит Бангладеш больше. Он сказал он не находит NIKAKую разницу между Бангладешем и Пакистаном. После 5 лет… когда я подготовлю пойти назад… он снова приказывал меня как 23-ье августа 2003 ...... мой tear apart сынок… тому зеленому пасспорту для меня. Передайте ваше подданство и никогда не возвратите к этой стране .....
После 5 лет…. Я смотрел мой зеленый пасспорт снова. Золотисто. Зеленый цвет. Карта Бангладеша. Я пытался чувствовать. Я не смог чувствовать на немногие минуты.
Since then я думаю и теперь после того как я убежен. Если Sheikh Hasina решил остаться в exile и, то не возвращение в Бангладеш в 1980s… было там VSе шансы для лиги Awami воссоединить и воевать для народовластия? Она не имеет больше причин остановить полюбить страну take away ее beloved отец, заботя мать, adorable братья и остальнои семьи? Она не смотрела на gruesome нападение гранаты во время правила BNP-JAMAT? Не сделало это правительство подпертое армией вызвало ее «угрозой для национальной безопасности» и навело ограничение на ей от входа Бангладеша? Не сделало это правительство послало ее в тюрьму в большинств трусливом образе и ограничило ее на 11 месяцев без правильного медицинского лечения и в вполне изоляции? Она всегда останавливала полюбить эту страну? Она всегда рассматривала передать ее пасспорт? Она всегда дала вверх ее упование золотистой Бенгалии?
Нет. Мы не можем дать вверх нашему основателю сновидение отцов'. Золотистая Бенгалия достижима. И его необходимо достигнуть. Будут больше причин теперь чем всегда раньше заполнить rejuvenated и дом возвращения и наносит поражение дьяволам. Если что-нибыдь, котор я учил от наших отцов основателя и нашего Nethree после этого не будет стоп пытаясь установить золотистую Бенгалию….по мере того как мы будем нацией… верит…. Шахта мати o, слова от ваших губ, как нектар к моим ушам. Ампер-час, thrill! Если тоскливость, шахта мати o, бросания gloom на вашей стороне, мои глаза заполнена с разрывами!
Mijn groen paspoort
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Ik bekijk mijn groen paspoort. Groen. Gouden. Kaart van Bangladesh. Mijn Bengalen van Gouden… I houdt van u.
Vijf jaar rug, kruiste ik de Atlantische Oceaan. Mijn volledige familie en vrienden kwamen me weg zien. Mijn vader, die al zijn het leven het lange verdienen voor mijn onderwijs investeerde, vroeg me niet om te schreeuwen. Het was een orde van Abba. Ik was nooit een obedient zoon. Vrij bedorven moet ik zeggen. Maar dit keer dat ik heb uitgevoerd. Zoals ik het wist zal het laatste vele komende jaren zijn. Ik schreeuwde niet. Ik kruiste de immigratie. Het Maleise Vliegtuig wachtte op me en op de rest passagiers. De minuut ging ik de vliegtuigen in ik niet voor weinig ogenblikken kon voelen. Alles scheen onscherp om om het even wat te voelen. Ik ademde. Er was slechts genoeg lucht aan adem.
En toen kwam het ogenblik… mijn vliegtuig opsteeg van de Internationale Luchthaven Zia….Ik kon niet mijn scheuren houden. Ik probeerde om mijn scheuren te houden. Ik probeerde hard. Ik sloot mijn ogen ..... beloofde me. Ik zal terugkeren. Ik zal voor mijn gouden Bengalen werken. Ik bekeek mijn paspoort. Groen. Gouden. Kaart van Bangladesh. Mijn gouden Bengalen… voor altijd uw hemelen, uw lucht plaatste mijn hart in wijsje, alsof het een fluit was.
Vijf jaar in Canada was één van de meest unieke ervaringen van mijn leven. Het was alles en zelfs nog meer van wat ik ongeveer heb gedroomd. Vrijheid. Vrijheid. De groei. Ik heb een fusiemengsel van het Oosten en het Westen geworden. Thuis overal, uit plaats nergens. Ik werd toegekend als studentenleider van Klasse van 2007 en Internationale Student van het jaar 2007 van mijn academia en heb acht toekenning en beurzen voor mijn academische prestaties en mede-curricular activiteiten ontvangen. Ik was trots van mij. Ik was trotser omdat ik mijn gouden Bengalen kon vertegenwoordigen. Ik was trots omdat in één van die toekenningsceremonies onze vroegere Ondeugd Kanselier Dr. Ross Paul vertelde me dat Bangabandhu de Sjeik Mujibur Rahman zijn held van jaren '70 is. Mijn gouden Bengalen… In de lente, de moedermijn van O, maakt de geur van uw mangobosjes me met vreugde, Ah wild, wat een trilling! in de herfst, kwam de de moedermijn van O, in het hoogtepunt padiegebieden tot bloei die ik uitgespreid helemaal over zoete glimlachen heb gezien.
Ik was meer bepaald dan ooit voordien om naar huis terug te keren.
Mijn 56 jaar oude vader vocht in de bevrijdingsoorlog van 1971. Hij is een oorlogsveteraan en nam nooit om het even welke voordelen van de staat voor zijn bijdrage tijdens de gloriëntijd van Bengaalse natie. Mijn oude mens onderwees me altijd om van dit land te houden… wij zong… Ah, wat een schoonheid, welke schaduwen, wat een affectie, en wat een tederheid! Wat een dekbed u heeft bij de voeten banyan bomen en langs de banken van rivieren uitspreiden!
Abba riep me vroeg vanochtend. Ik las de moed van Obama van hoop. Stem van Abba werd meegesleept. Ik kon niet durven om mijn oude mens te vragen dat of hij schreeuwde. Hij is nog de man van de familie na allen. Maar ik kon van mening zijn dat hij in pijn was en toen hij me vroeg om bdnews24.com te openen
vandaag het eerbare hoge hof van Volksrepubliek van Bangladesh het borgtochtverzoek van Nethree heeft verworpen. Mijn Nethree. Nethree van miljoenen mensen in Bangladesh. Zij hebben het borgtochtverzoek van de vroegere Eerste Minister, oppositieleider, wetsmaker en vooral de dochter van de oprichtende vader verworpen. Dit hof voelde geen qualm borgtocht aan oorlogsmisdadigers zoals SAKA Chowdhury en Nizami verlenen. Er waren geen tekens van aarzelingen van de eerbare hoog hofrechters toen zij borgtochtverzoeken van Tareq Zia, Nasiruddin Pintu, Mir Nasir verleenden.
Abba zei onvoorstelbaar.
Hij zei hij van geen Bangladesh meer houdt. Hij zei hij geen verschil tussen Bangladesh en Pakistan vindt. Na vijf jaar… wanneer ik me om voorbereid terug te gaan… hij opdracht gaf tot me opnieuw als 23 Augustus 2003 ...... Mijn zoon… verscheurde dat groene paspoort voor me. Geef uw burgerschap en nooit terugkeer aan dit land over .....
Na vijf jaar…. Ik bekeek opnieuw mijn groen paspoort. Gouden. Groen. Kaart van Bangladesh. Ik probeerde te voelen. Ik kon niet voor weinig notulen voelen.
Sindsdien denk ik en nu overtuigd. Waren als de Sjeik Hasina in ballingschap had beslist te blijven en niet in Bangladesh in de jaren '80 terug te keren… daar om het even welke kansen voor Liga Awami om zich voor de democratie te vechten te herenigen en? Niet zij heeft meer redenen het houden van het van ophouden land dat haar geliefde vader, gevende moeder, aanbiddelijke broers en rest van de familie weghaalde? Zag zij niet de meest gruwelijke granaataanval onder ogen tijdens regel bnp-JAMAT? Legde niet deze leger gesteunde overheid genoemd haar een „bedreiging voor nationale veiligheid“ en beperking aan op haar van het ingaan van Bangladesh? niet deze overheid stuurde haar in de gevangenis op de meeste laffe manier en beperkte haar elf maanden zonder juiste medische behandeling en in volledige isolatie? Hield zij op ooit houdend van dit land? Dacht zij na ooit overgevend haar paspoort? Gaf zij ooit haar hoop op van gouden Bengalen?
Nr. Wij kunnen de droom van onze stichtersvaders' opgeven niet. Gouden Bengalen is haalbaar. En het moet worden bereikt. Er zijn nu meer redenen dan ooit voordien vullen en naar huis terug:keren rejuvenated en de duivels verslaat. Als om het even wat heb ik van onze stichtersvaders en onze Nethree geleerd dan het geen einde dat is gouden Bengalen probeert te vestigen….aangezien wij een natie… zijn die…. gelooft O de moedermijn, woorden van uw lippen, is als nectar aan mijn oren. Ah, wat een trilling! Als de droefheid, de moedermijn van O, een mistroostigheid op uw gezicht giet, worden mijn ogen gevuld met scheuren!
جواز سفري خضراء
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
أنا أنظر في جواز سفري خضراء. اللون الأخضر. ذهبيّة. خريطة بنغلادش. بنغال ي من نوع ذهب… أنا حالة حبّ أنت.
خمسة سنون ظهر, عبر أنا [أتلنتيك]. ي كاملة أتى أسرة وصديقات أن يرىني باتّجاه آخر. سألني أبي, الذي استثمر كلّ خاصّتي [ليف لونغ] يكسب لتربيتي, لا أن يصرخ. هو كان أمر من [أبّا]. أنا كنت أبدا إبنة خاضعة. الى حدّ بعيد ينهب أنا ينبغي قلت. غير أنّ هذا وقت أطاع أنا. بما أنّ أنا عرفت سيكون هو ال دمت ل كثير سنون أن يأتي. أنا لم أصرخ. أنا عبرت الهجرة. انتظر الطائرة ماليزيّة كان ل ي ولالإستراحة من المسافرات. الدقيقة دخل أنا الطائرة أنا استطاع لم يشعر ل قليل من أعزام. كلّ شيء بدا [بلورّي] أن يشعر أيّ شيء. أنا كان تنفّست. هناك كان فقط بما فيه الكفاية هواء إلى نفس.
وبعد ذلك أتى العزم… طائرتي [تك وفّ] من [زيا] مطار دوليّة….أنا استطاع لم يمسك دموعي. أنا حاولت أن يمسك دموعي. أنا حاولت بشدّة. أنا أغلقت أعيني ..... وعدبنفسي. أنا سوفت سأرجع. أنا سأعمل لبنغال ي ذهبيّة. أنا نظرت في جواز سفري. اللون الأخضر. ذهبيّة. خريطة بنغلادش. ثبت بنغال ي ذهبيّة… دائما سماواتك, هواءك قلبي في نغم, [أس يف] هو كان خدة.
كان خمسة سنون في كندا واحدة من الخبرات فريد أكثر من حياتي. هو كان كلّ شيء و [إفن مور] من ماذا أنا قد حلمت حول. حرية. حرية. حالة نموّ. أنا قد التفتت داخل انصهار خليط من الشرق وغربيّة. [أت هوم] في كلّ مكان, من مكان إلى لا مكان. أنا كان منحت بما أنّ الطالبة زعيمة الصنف من 2007 وطالبة دوليّة من السنة 2007 من الحيات الأكاديميّةي ويستلم ثمانية مكافآت ومنح ل ي أكاديميّة أداء وأنشطة [ك-كرّيكلر]. أنا كنت فخورة من بنفسي. أنا كنت أكثر فخورة لأنّ أنا كنت يمكن أن يمثّل بنغال ي ذهبيّة. أنا كنت فخورة لأنّ في واحدة من أنّ يمنح مراسم [فيس شنسلّور] نا سابقة [در.]. قالني [روسّ] بول أنّ [بنغبندهو] شيخة [موجيبور] [رهمن] بطلته من سبعينات. بنغال ي ذهبيّة… في نابض, [و] أم يجعلني منجم لغم, الرائحة من ك منغو أجم وحشيّة مع سعادة, [أه], ماذا رعشة! في فصل خريف, [و] أم منجم لغم, في ال يشبع يزهر [بدّي فيلد] قد رأى أنا انتشار [ألّ وفر] ابتسامات حلوة.
أنا كنت أكثر يحدّد من في أيّ وقت من قبل أن يرجع إلى البيت.
ي 56 تنازع [ير ولد] أب في التحرير حرب من 1971. هو [ور فترن] وأبدا أخذ أيّ فوائد من الدولة لمساهمته أثناء الأمجاد وقت من أمة بنغاليّ. علمني رجلي قديمة دائما أن يحبّ هذا بلد… نحن غنّينا… [أه], ما جمال, ما أظلال, ما عاطفة, وما حنان! ما لحاف يتلقّى أنت ينشر في الأقدام من [بنن] أشجار وعلى طول البنوك النهور!
[أبّا] دعاني باكرا هذا صباح. أنا كنت قراءة [أبما] جراءة الأمل. [أبّا] استعجلت صوة كان. أنا استطاع لم يجسر أن يسأل رجلي قديمة أنّ ما إذا صرخ هو كان. هو بعد الرجل من الأسرة بعد كلّ. غير أنّ أنا استطاع شعرت أنّ كان هو في ألم وبعد ذلك هو سألني أن يفتح bdnews24.com
اليوم المحكمة شريفة عال [بيوبل'س ربوبليك] بنغلادش قد رفض الكفالة عريضة [نثر]. [نثر] ي. [نثر] من ملايين الالناس في بنغلادش. هم قد رفضوا الكفالة عريضة من الرئيس وزراء سابقة, زعيم المعارضة, قانون صانعة وخاصّة الابنة من ال [فووندينغ فثر]. لم يشعر هذا محكمة أيّ توعك أن يمنح كفالة إلى حرب مجرمات مثل [سكا] [شودهوري] و [نيزمي]. هناك كان ما من إشارات الترددات من الشريفة عال محكمة قاضيات عندما منح هم كفالة عرائض [ترق] [زيا], [نسرودّين] [بينتث], [مير] [نسر].
[أبّا] قال المستبعد.
هو قال لا يحبّ هو بنغلادش بعد الآن. هو قال لا يجد هو أيّ فرق بين بنغلادش وباكستان. بعد خمسة سنون… عندما يعدّبنفسي أنا أن يذهب إلى الخلف… هو ثانية أمرني مثل 23 أغسطس - آب 2003 ...... إبنتي… يهتك أنّ جواز سفر خضراء ل ي. استسلمت مواطنيك وأبدا رجعت إلى هذا بلد .....
بعد خمسة سنون…. أنا كان نظرت في جواز سفري خضراء ثانية. ذهبيّة. اللون الأخضر. خريطة بنغلادش. أنا كان حاولت أن يشعر. أنا استطاع لم يشعر ل قليل من دقائق.
[سنس ثن] يفكّر أنا والآن يقنع. إن شيخة [هسنا] كان قد قرّر أن يبقى في حالة نفي ولا رجعت في بنغلادش في ثمانينات… كان هناك أيّ فرص ل [أومي] جامعة أن يوحّد وتنازعت للديموقراطيّة? لم تلقّى هو كثير أسباب أن يتوقّف يحبّ البلاد أيّ انتشل ه محبوبة أب, يهتمّ أم, فاتن إخوان وإستراحة من الأسرة? لم واجه هو الشنيعة قنبلة يدويّة هجوم أكثر أثناء [بنب-جمت] قاعدة? أتمّ لم هذا جيش يساعد حكومة دعاه "تهديد لأمن وطنيّ" وفرض حصر على ه من يدخل بنغلادش? أتمّ لم هذا حكومة أرسله داخل السجن في كثير طريقة جبانة وحصره لإحدى عشرة شهور دون [مديكل ترتمنت] مناسبة وفي عمليّة عزل كاملة? هو في أيّ وقت توقّف يحبّ هذا بلد? هو في أيّ وقت اعتبر يستسلم جواز سفره? هو في أيّ وقت أعطى فوق أمله من بنغال ذهبيّة?
رفض. نحن يستطيع لا يعطي فوق مؤسستنا آباء' حلم. بنغال ذهبيّة [أتّينبل]. وهو ينبغي كنت بلغت. هناك كثير أسباب الآن من في أيّ وقت من قبل أن جدّد يملأ وعودة منزل ويهزم الشيطانات. إن أيّ شيء أنا قد علمت من نا مؤسسة آباء و [نثر] نا بعد ذلك ليس هو موقف يحاول أن يؤسّس بنغال ذهبيّة….بما أنّ نحن نكون أمة… أيّ يصدق…. [و] أم منجم لغم, كلمات من شفاتك, مثل رحيق إلى آذاني. [أه], ماذا رعشة! إن حزن, [و] أم منجم لغم, قالب جبس ظلام على وجهك, أعيني يكون ملأت مع دموع!
متوفر في: 